Weronika Sherborne
„Dobry kontakt z samym sobą i z innymi ludźmi- jest możliwy dzięki dobremu nauczaniu ruchu"
Weronika Sherborne urodziła się w 1922 roku i z wykształcenia była nauczycielką wychowania fizycznego i fizjoterapeutką. Ukończyła w Bedford College of Physical Education. Kolejnym krokiem w jej edukacji było uczęszczanie do Art of Movement Studio w Manchester. Zetknięcie się z problematyką upośledzenia umysłowego spowodowało, że W. Sherborne zaczęła rozwijać własną metodę oddziaływania poprzez ruch na dzieci upośledzone umysłowo, którą nazwała „Metodą ruchu rozwijającego".
Metoda ta wspomaga rozwój dziecka, zarówno w sferze emocjonalnej jak i społecznej. Uczy współdziałania, pozytywnego wykorzystania nagromadzonej energii, koncentrowania się na wykonywanym zadaniu. Ćwiczenia stosowane w tej metodzie opierają się na doświadczeniach ruchowych, intensywności i ciągłości doświadczeń. Można znaleźć tam ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała, pomagające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otaczającym środowisku a także ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu z rówieśnikami. W metodzie ruchu rozwijającego wykorzystuje się dotyk, ruch, ćwiczenia świadomości ciała i przestrzeni oraz wzajemne relacje. Stosowanie takich ćwiczeń jest zasadne, gdyż „wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby: pragną czuć się dobrze we własnym ciele (jak w domu), czyli umieć w pełni nad nim zapanować, po drugie odczuwają potrzebę nawiązywania kontaktów z innymi. Zaspokojenie tych potrzeb - dobry kontakt z samym sobą i z innymi ludźmi - jest możliwy dzięki dobremu nauczaniu ruchu”.
Weronika Sherborne „Ruch rozwijający dla dzieci"
Lew Wygotski
„To, co dziecko może zrobić dzisiaj z pomocą, jutro będzie w stanie zrobić samo"
Urodził się w 1896 roku, był rosyjskim pedagogiem i psychologiem. Ukończył z wyróżnieniem Uniwersytet Szaniawskiego, potem uczył w szkole literatury, estetyki oraz filozofii. Założył także gabinet psychologii eksperymentalnej. W 1926 roku stworzył od podstaw i rozpoczął pracę w Eksperymentalnym Instytucie Defektologicznym, gdzie zajmował się pracą z dziećmi upośledzonymi umysłowo. L. Wygotski był także bardzo kreatywnym naukowcem. W ciągu całego życia, czyli zaledwie 37 lat, stworzył 270 prac naukowych, które do tej pory wykorzystywane są w pracy dydaktycznej. L. Wygotski wierzył, że edukacja nie powinna polegać na samym pamięciowym przyswojeniu określonej wiedzy lub umiejętności – powinna bazować na rozwoju umiejętności dzieci do uczenia się, czyli na zdolności do jasnego i kreatywnego myślenia, planowania i realizowania swoich planów. Według niego najważniejsze dla intelektualnego rozwoju dziecka są te funkcje, które jeszcze nie zostały do końca ukształtowane. Zadania, których dziecko nie jest w stanie samodzielnie wykonać za pierwszym razem, wyzwalają w nim motywację do nauki. Takie umiejętności nazywane są przez niego „strefą najbliższego rozwoju", a zarazem uznawane za te, które trzeba rozwijać, gdyż „nauczanie jest tylko wtedy efektywne, gdy wyprzedza rozwój, który wówczas ożywia się i pobudza do życia szereg funkcji dopiero dojrzewających, a leżących w strefie najbliższego rozwoju, na tym polega najważniejsza rola nauczania.”
Lew Wygotsky „ Myślenie i mowa”
Maria Montessori
„Pozwól mi samemu to zrobić"
Maria Montessori urodziła się w 1870 roku we Włoszech. Po ukończeniu średniej szkoły technicznej podjęła studia medyczne, które ukończyła z wyróżnieniem i stała się pierwszą kobietą lekarzem we Włoszech. Po studiach zajęła się pracą z dziećmi upośledzonymi umysłowo. Niebawem okazało się, że nauczane przez nią dzieci uzyskują lepsze wyniki w nauce niż dzieci w normie umysłowej. Sama Montessori upatrywała przyczyny tego w odmiennych metodach pracy dydaktycznej. Chciała sprawdzić, czy te metody będą równie skuteczne w pracy z dziećmi zdrowymi. W 1907 roku otworzyła pierwsze przedszkole Casa dei Bambini. Jej podopieczni z wyróżnieniem zdawali egzaminy państwowe i osiągali lepsze wyniki w nauce niż ich rówieśnicy. Za swoją pracę pedagogiczną Montessori była wyróżniana najwyższymi odznaczeniami, była także nominowana do pokojowej Nagrody Nobla. Jej metoda pracy z najmłodszymi dziećmi opiera się przede wszystkim na pobudzaniu rozwoju wszystkich zmysłów, tak aby dzięki nim dziecko zdolne było do nieskrępowanego poznawania świata i nauki poprzez doświadczanie. Montessori doszła do wniosku, że rozwój dziecka opiera się na okresach krytycznych, które są jak „otwarte okno". To taki okres w rozwoju, kiedy umysł i ciało dziecka są w doskonałej harmonii do nauki określonej umiejętności, wtedy dziecko uczy się szybko i łatwo. Zadaniem nauczyciela i rodzica jest taka pomoc, dzięki której dziecko samo wypracuje daną umiejętność zgodnie z maksymą „Pozwól mi zrobić to samodzielnie", która jest hasłem pedagogiki montesoriańskiej. Metoda Montessori kładzie nacisk na wszechstronny rozwój osobowości dziecka, jego samodzielności w działaniu i myśleniu, tak aby w przyszłości jako „młody człowiek przechodził z jednego etapu samodzielności do kolejnego – wyższego dzięki swojej własnej aktywności, wysiłkowi własnej woli. To właśnie stanowi wewnętrzny rozwój człowieka".
Maria Montessori „Od dzieciństwa do wieku dojrzewania"
Edyta Gruszczyk - Kolczyńska
Edyta Gruszczyk - Kolczyńska jest pedagogiem, publicystką, a także wykładowcą Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Jej zainteresowania naukowe obejmują rozwój intelektualny dzieci, przede wszystkim w zakresie rozumowania matematycznego oraz kształtowania dojrzałości do nauki matematyki. Profesor Gruszczyk - Kulczyńska opracowała własną metodę. które temu służy. Celem tej metody jest kształtowanie pojęć matematycznych w naturalnych sytuacjach życia codziennego, podczas nadarzających się okazji. Zaplanowane działania służą wprowadzeniu nowych treści lub uporządkowaniu i ukierunkowaniu nagromadzonych doświadczeń dzieci. Metoda ta rozwija orientację przestrzenną, myślenie przyczynowo-skutkowe. Kształtuje także umiejętność liczenia obiektów oraz rozumienie liczby w trzech aspektach. Wszystkie te umiejętności pomagają dzieciom w przyswojeniu trudnych treści matematycznych.
Jednak przede wszystkim inspiracją naszych działań są dzieci. To one dostarczają nam pomysłów i to z myślą o nich działamy i rozwijamy pasję nauczania.